Op Mediakritiek.be staat een interessant stuk van Peter Van Goethem. Het is redelijk ‘zware kost’ maar hij gaat op zoek naar de toekomst van documentaires. Vervaagt de rol van documentaires niet in een maatschappij waar niet langer alleen de klassieke media beeldproducenten zijn, maar ook het publiek?

Het is een vraag waar ik mezelf onlangs ook aan waagde en waarvoor ik keek de reactie van de schilderkunst op de uitvinding van de fotografie. Want de identiteitscrisis van klassieke media is allesbehalve nieuw. De oneindige stroom beelden die in een mediaconsument nu over zich uitgebraakt krijgt is allesbehalve een nieuw verhaal of een revolutie. De uitvinding van de fotografie had namelijk exact hetzelfde effect op de maatschappij.

Volgens van Goethem kan de documentaire haar bestaan niet rechtvaardigen door nog meer beelden toe te voegen. “De rol van de documentairemaker ligt in de interpretatie van feiten, in zijn mogelijkheid om ze creatief te vertalen.” Een conclusie die ik helemaal onderschijf want met evenredig met de groei van de beeldenbrij groeit de nood nood aan een goede filter.

De toekomst schuilt in kwaliteit, analyse, interpretatie, duiding en achtergrond.